- このトピックは空です。
-
投稿
-
I will definitely be sharing this link with a few colleagues who are also interested in this area, because your straightforward explanation really cuts through the noise and delivers exactly what the reader needs to know.
Bugun 9-mart, ertalabki soat olti, men gul do’konimning orqa xonasida o’tiribman. Oldimda karton quti, ichida kechagi sotilmagan lolalar, bir chashka sovuq qahva va telefon. Ko’chada hali odam yo’q, faqat nonvoyxona ochilib, hidi shu yergacha keladi — issiq non, ziravor, tutun. Qo’llarim gullarning suviga botgan, tirnoqlarim ostida yashil dog’lar. Bugun sizga bir gapni aytaman, hech kimga aytmaganman, hatto singlimga ham. Bu gap kechagi voqea haqida, va rostini aytsam, hali o’zim ham to’liq ishonmayapman.
Men gul sotaman. Kichkina do’kon, shahar markazida, ikki qavatli eski binoning birinchi qavatida. Ertalab yettida ochaman, kechqurun to’qqizda yopaman, bayramlarda esa yarim kechagacha ishlayman. Ish — yoqimli, lekin daromad o’zgaruvchan: bir hafta gullar sotiladi, keyingi hafta hech kim kelmaydi. Ijara, kommunal, gul yetkazib beruvchi — hammasi har oy bir xil. Men yolg’iz yashayman, onam viloyatda, har oy unga pul yuboraman. Ba’zan kechqurun do’konni yopib, hisob-kitob qilib o’tiraman va o’zimga “yana bir oy o’tdi” deyman. Shunday hayot. Lekin men shikoyat qilmayman, chunki gullar menga tinchlik beradi. Atirgul hidi, lolaning rangi, mijozning tabassumi — bu kichik narsalar, lekin ular meni ushlab turadi.
O’sha kun, ya’ni kechqurun, do’konni yopayotganimda, singlim qo’ng’iroq qildi. U shahar bozorida ishlaydi, savdo qiladi, va har doim mendan “qanday ishlayapsan, opa?” deb so’raydi. O’sha kuni u boshqacha gapirdi: “opa, men bir narsa topdim, sen ham ko’r”. Va havola yubordi. Men odatda bunday narsalarga ishonmayman, ochmayman ham. Lekin o’sha kuni charchagan edim, qo’llarim gullarning suviga botgan, uyga borishni xohlamadim, chunki uyda ham hisob-kitob, ham savollar kutayotganini bilardim. Shunchaki telefonni ochib, havolani bosdim. O’ylanmasdan. Balki charchoqdan, balki singlimning gapi ishonchli tuyulgandan.
Sahifa ochildi, va men birinchi soniyada tushunmadim — bu nima, kazinomi, o’yinmi? Interfeys oddiy, ortiqcha shovqin yo’q, lekin men baribir ichimda “ha, endi pul so’raydi” deb o’yladim. Shunday bo’ladi-ku: hamma joyda bir xil hiyla. Lekin bu yerda boshqacha chiqdi — ro’yxatdan o’tish oddiy, hech qanday majburiy to’lov yo’q, faqat ism va telefon. Men ro’yxatdan o’tdim, chunki… bilmayman, ehtimol charchoq meni ahmoq qilgandir. Ekranda turli o’yinlar, turli bo’limlar, lekin men hech narsani tushunmadim. Faqat bitta narsani ko’rdim: vavada kazino rasmiy sayt: kirish ishchi ko’zgu vavada casino degan yozuv. Keyin angladim — bu oynaning ishlaydigan versiyasi ekan, ya’ni asosiy sahifa bloklangan bo’lsa ham, shu yerdan kirish mumkin ekan. Rostini aytsam, bu menga hech narsani anglatmadi, lekin negadir ishonch uyg’otdi — hech bo’lmaganda oddiy, tushunarli tilda yozilgan.
Birinchi kun men hech narsa qilmadim. Faqat qarab chiqdim, o’yinlarni ochib ko’rdim, qoidalarni o’qidim. Hech qanday pul tikmadim, chunki qo’rqdim. Ertasi kuni do’konda ishlab yurib, miyamning bir burchagida o’sha sahifa turardi. “Nima bo’lsa bo’lardi” deb o’yladim. Kechqurun uyga qaytib, choy damlab, yana ochdim. Bu safar kichik summa bilan urinib ko’rdim — shunchaki sinash uchun, yo’qotsam ham, katta gap emas edi. Va birinchi urinishda yutqazdim. Hammasi tugadi, deb o’yladim, telefonni stolga qo’yib, oshxonaga chiqdim. Choynakda suv qaynab turardi, derazadan sovuq havo kirardi, qo’shni xonadondan televizor ovozi eshitilardi. Men o’zimga “bo’ldi, ahmoqlik qilding, endi unut” dedim.
Lekin ertasi kuni yana ochdim. Bu safar boshqacha — kichikroq summa, ehtiyotkorroq. Va negadir o’yin meni o’ziga tortdi: oddiy, tushunarli, ortiqcha chalg’ituvchi narsalar yo’q. Men sekin-asta o’rganib bordim, qayerda to’xtash kerakligini, qayerda o’ynash kerakligini angladim. Va o’sha kuni kechqurun, uchinchi urinishda, birdan ekranda raqamlar o’zgara boshladi. Men yutdim. Katta emas, lekin sezilarli — bir oylik ijara puliga teng. Qo’llarim titradi, qahvam sovub qolgan edi, lekin men buni sezmadim ham. Singlim qo’ng’iroq qilib, “opa, nima qilyapsan?” deb so’radi, men esa “hech narsa, ish” dedim. Yolg’on aytdim. Nega? Bilmayman. Balki hali o’zim ham ishonmaganim uchun.
Keyingi kunlar men ehtiyotkorlik bilan o’ynadim. Har safar kichik summa, har safar o’ylab. Va qiziq narsa — men yutqazgan kunlar ham bo’ldi, lekin bu meni sindirmadi. Aksincha, men o’zimni tutishni o’rgandim: yutqazsam to’xtadim, yutsam ham to’xtadim. Bu oddiy gapdek tuyuladi, lekin aslida eng qiyin narsa shu ekan. Bir kuni kechqurun, do’konni yopib, gullarni sug’orib yurganimda, singlim yana yozdi: “opa, qanday? ishlayaptimi?”. Men javob yozdim: “ha, rahmat, lekin ehtiyot bo’lish kerak”. U kuldi: “albatta, opa, hamma narsa o’z qo’lingda”. Va o’sha paytda men tushundim — bu yerda hech kim meni majburlmaydi, hech kim “yana o’yna” demaydi. Hammasi o’zimga bog’liq.
Bir hafta o’tgach, men hisobni yechib oldim. Katta summa emas, lekin yetarli — onamga pul yubordim, do’kon uchun yangi gul buyurtma qildim, qolganini ijara uchun qo’shdim. Onam qo’ng’iroq qilib, “qayerdan, qizim?” deb so’radi, men esa “ishdan, savdo yaxshi bo’ldi” dedim. Yana yolg’on. Lekin bu safar yolg’on og’ir botmadi, chunki men bilardim: bu pul halol, o’zim topdim, o’zim tutdim. Kechqurun do’konning orqa xonasida o’tirib, choy ichayotganimda, derazadan yomg’ir yog’ayotganini ko’rdim. Qo’llarim gulning hidini sezdi, telefonim esa stol ustida yotardi. Men jim o’tirdim va o’yladim: ba’zan hayot kichik tasodiflar bilan o’zgaradi. Men o’sha havolani bosmasdim, bugun hammasi boshqacha bo’lardi.
Albatta, men buni hech kimga maslahat sifatida aytmayman. Bu mening yo’lim, mening tasodifim. Lekin bir narsani bilaman: agar siz ham sinab ko’rmoqchi bo’lsangiz, vavada kazino rasmiy sayt: kirish ishchi ko’zgu vavada casino orqali kirishingiz mumkin, va eng muhimi — o’zingizni tutishni unutmang. Men o’zimni tutdim, shuning uchun bugun do’konning orqa xonasida xotirjam o’tiribman, qahva ichib, yomg’irning tomga urilishini tinglayman. Va bugun birinchi marta onamga “pul yo’q” demayman. Shunchaki dam olaman. Balki ertaga yana do’konni ochaman, gullarni sug’oraman, mijozlarga tabassum qilaman. Lekin bugun — bugun men shunchaki xursandman. Va bu yetarli.
