- このトピックは空です。
-
投稿
-
I genuinely enjoyed reading this carefully written piece. The neutral approach you took helps clarify the main points beautifully, making it very easy for the audience to digest.
The neutral tone you maintained throughout this entire read is highly commendable, as it allows the facts to speak for themselves and provides a very reliable source of information for those looking to learn more about the matter.
Mənim adım Nurlan, iyirmi doqquz yaşım var və Bakıda böyük bir oteldə gecə resepsionisti işləyirəm. Bu işi üç ildir edirəm və düzünü desəm, insan bu işdə yaşamağı öyrənir, çünki gecə yarısından səhərə qədər o lobbidə oturanda həyatın başqa bir üzünü görürsən, insanların başqa bir simasını tanıyırsan. Gecə gələn qonaqlar gündüz gələnlərə bənzəmirlər, onlar ya çox yorğun olurlar, ya çox sərxoş, ya da çox tək. Mən bu üç kateqoriyanı artıq ayırd edə bilirəm, elə bil ki, universitetdə xüsusi bir fənn oxumuşam. İşim yaxşıdır, maaşım pis deyil, komanda yoldaşlarım da normaldır, amma bu işin bir böyük çatışmazlığı var — gecə oyanmaq insanın bioritmini tamamilə pozur və boş vaxtlarda insan nə edəcəyini bilmir. Saat üçdən beşə qədər elə bir dövr var ki, lobbi tamamilə boşalır, telefon susur, kompüterin ekranı gözlərini yorur və sən oturub divara baxırsan. Mən həmin saatlarda çox şey etmişəm — kitab oxumuşam, ingilis dili öyrənmişəm, hətta bir dəfə onlayn kursa yazılmışam, amma hamısını yarımçıq buraxmışam, çünki gecə beynim başqa cür işləyir.
Keçən ilin fevralında, qışın ən soyuq günlərindən birində, gecə növbəsində oturmuşdum və telefonumda oyun oynayırdım. Lobbidə tək bir qonaq var idi, o da yuxarıda yatırdı, resepsiyanın qarşısındakı böyük şüşə qapıdan küçənin işıqları görünürdü, çöldə qar yağırdı və külək ağacları silkələyirdi. Elə həmin gecə kolleqam Ramin mənə mesaj yazdı və soruşdu ki, Nurlan, sən heç onlayn platformalarda oynamısanmı? Mən yazdım ki, yox, niyə soruşursan? O yazdı ki, mən bir neçə həftədir oynayıram, maraqlıdır, həm də vaxt keçir, sənin gecə növbələrində sənə də lazımdır. Mən əvvəlcə ciddi qəbul etmədim, dedim ki, Ramin, mən qumar adamı deyiləm, mənim atam ömrü boyu bir qəpik də lotereyaya xərcləməyib, mən də o cür böyümüşəm. Amma o təkid etdi, dedi ki, bu, qumar deyil, bu, sadəcə oyundur, əyləncədir, sən özün qərar verirsən nə qədər xərcləyəcəksən, nə vaxt dayanacaqsan. Mən düşündüm, düz deyir, axı mənim heç nəyim yoxdur, bir az maraq mənə ziyan verməz.
Səhər növbəmi təhvil verib evə qayıtdım, yatdım, axşam durdum, çay içdim və telefonumu götürüb Ramının dediyi platformanı axtardım. Orada yazılmışdı mostbet mobil, və mən bu ifadəni oxuyanda düşündüm ki, bu nə deməkdir, yəni telefonda oynamaq üçün nəzərdə tutulub? Marağım daha da artdı, çünki mən telefonla hər şeyi edirəm, kompüterim də yoxdur, noutbuk da almağa pulum yoxdur, ona görə mobil versiya mənim üçün ideal idi. Yükləmə prosesi çox uzun çəkmədi, on-on beş dəqiqəlik iş idi, sonra hesab açdım və ilk dəfə ekranda o oyunları gördüm. Rənglər, animasiyalar, səslər — hamısı elə dizayn edilmişdi ki, insanı içəri çəksin, sanki səni bir sehrli qapıdan keçirirdilər və sən özünü başqa bir dünyada tapırdın. Mən bir neçə dəqiqə sadəcə ekrana baxdım, heç nə etmədim, çünki başa düşmək istəyirdim ki, burada nə baş verir.
İlk günlərdə çox ehtiyatlı davrandım, çünki mənim təbiətim belədir, mən heç vaxt tələsmərəm, hər şeyi əvvəlcədən öyrənməliyəm. Mən cəmi iyirmi manat qoydum, bu, mənim üçün bir axşam yeməyinin pulu idi, itirsəm də, heç nə olmazdı. İlk oyunum çox sadə idi, qaydaları tez başa düşdüm, amma yenə də uduzdum. Sonra ikinci, üçüncü, dördüncü, ard-arda uduzdum və iyirmi manatım on manata düşdü. Mən əsəbiləşmədim, əksinə güldüm və öz-özümə dedim ki, Nurlan, sən axmaqsan, gecə növbəsində yatmaq əvəzinə burada oturmusan və pul itirirsən. Amma elə həmin anda, sonuncu cəhdi edim deyə düşündüm və beş manat mərc etdim. Ekranda nəticə açıldı və mən donub qaldım — uduş. Kiçik bir uduş idi, cəmi on beş manat, amma o an mənim üçün elə bir hiss idi ki, sanki qaranlıq bir otaqda işıq yandı. O gecə yatağa uzandım və uzun müddət tavana baxdım, beynimdə həmin an fırlanırdı və mən başa düşmədim ki, bu nə idi — sadəcə şans, yoxsa nəsə başqa.
Sonrakı günlərdə mən bu işi ciddi qəbul etməyə başladım və gördüm ki, mostbet mobil versiyası həqiqətən də çox rahatdır, çünki mən telefonumu hər yerdə yanımda gəzdirirəm və istənilən vaxt, istənilən yerdə bir neçə dəqiqə oynaya bilirəm. İşdə fasilə zamanı, metrobusda gedərkən, evdə çay içərkən — hər yerdə. Bu, mənim üçün bir növ rahatlıq oldu, çünki əvvəllər boş vaxtlarımda nə edəcəyimi bilmirdim, indi isə həmin vaxtları maraqlı keçirə bilirdim. Bir həftə sonra balansımı yoxladım və gördüm ki, iyirmi manatım səksən manata çevrilib. Böyük pul deyildi, amma mənim üçün əhəmiyyətli idi, çünki bu, mənim ilk real qazancım idi və mən başa düşdüm ki, əgər ağıllı oynasam, buradan həm zövq ala, həm də bir az qazana bilərəm.
İki həftə sonra ilk böyük uduşum gəldi və o gecəni heç vaxt unutmayacağam, çünki o gecə həm də mənim növbəm idi. Saat gecə yarısına yaxın idi, lobbi tamamilə boş idi, yalnız resepsiyanın arxasındakı kiçik lampa yanırdı, çöldə isə hələ də qar yağırdı. Mən telefonumu stolun üstünə qoymuşdum, asta-asta oynayırdım və birdən ekranda elə bir kombinasiya açıldı ki, mən nəfəs almağı unutdum. Üç yüz manat. Otuz yaşımda ilk dəfə belə bir pulu bir anda qazandım və o an mən nə edəcəyimi bilmədim. Ayağa qalxdım, lobbini bir neçə dəfə gəzdim, sonra yenidən oturdum, telefonu yoxladım, ekranı bir neçə dəfə yenilədim, çünki inanmırdım. Sonra Ramini zəng etdim və dedim ki, sənə bir şey deyəcəm, amma heç kimə demə. O, yuxulu səslə soruşdu ki, nə olub, mən isə dedim ki, qazandım, üç yüz manat qazandım. O bir neçə saniyə susdu, sonra güldü və dedi ki, Nurlan, sən dəli olmusan, amma sevindim sənin üçün. O gecə səhərə qədər yata bilmədim, çünki beynimdə həmin ekran, həmin rəqəm, həmin an fırlanırdı və mən başa düşdüm ki, bu, sadəcə pul deyil, bu, bir həyəcan, bir sevinc, bir həyatın kiçik bir parçasıdır.
Ertəsi gün pulu çıxartdım və heç bir problem olmadı, bir neçə saat ərzində kartıma köçdü. O pulu nə etdiyimi soruşsanız, deyim: yüz manatı anama verdim, dedim ki, ana, bu sənin üçündür, özünə nə istəyirsən al. Yüz manatı kirayə puluma əlavə etdim, çünki həmin ay pulum çatmırdı, ürəyim sıxılırdı ki, sahibəyə borclu qalacam. Qalan yüz manatı isə xərcləmədim, banka qoydum, dedim ki, bu, mənim ehtiyatımdır, gözlənilməz bir gün üçün. Anam soruşdu ki, Nurlan, bu pul haradan gəldi? Mən düzünü dedim, dedim ki, ana, bir onlayn platformada qazandım, mostbet mobil deyilən bir yerdə oynayıram, sadəcə əylənirəm, çox pul xərcləmirəm. O əvvəlcə narahat oldu, dedi ki, oğlum, bu işlər təhlükəlidir, eşitmişəm ki, insanlar hər şeylərini itirirlər. Mən ona dedim ki, ana, qorxma, mən həddi bilirəm, mən heç vaxt itirdiyimdən artıq xərcləmirəm, mən həmişə qazandığımı bir kənara qoyuram. O bir az rahatlaşdı, amma yenə də hər dəfə zəng edəndə soruşur ki, oğlum, bu gün nə qədər uduzdun, mən də gülüb deyirəm ki, bu gün heç nə, sadəcə oturub baxdım.
Düzünü deyim, bu təcrübə mənə çox şey öyrətdi və ən əsası, mən öz xarakterimi daha yaxşı tanıdım. Mən həmişə düşünürdüm ki, mən səbirli adamam, çünki gecə növbəsində saatlarla otura bilirəm, heç nə etmədən, sadəcə gözləyə bilirəm, amma bu oyunlar göstərdi ki, mənim səbrim də bir həddə qədərdir. Bir dəfə elə oldu ki, ard-arda beş əl uduzdum və içimdə bir səs dedi ki, davam et, indi mütləq qazanacaqsan, mərcini artır. Mən o səsi dinləmədim. Telefonu cibimə qoydum, durub lobbinin qapısına tərəf getdim, şüşədən bayıra baxdım, qar yağırdı, küçədə heç kim yox idi, yalnız bir taksi yavaş-yavaş keçirdi və mən özümə dedim ki, Nurlan, bu gün kifayətdir, sabah yeni gündür, sabah yenidən cəhd edərsən. O gecə növbəmi tamamladım, səhər evə getdim, yatdım və axşam duranda gördüm ki, dünənki uduşlarım hələ də yerindədir, heç nə itirməmişəm. Bu, mənə bir dərs oldu — heç vaxt qəzəblə, əsəbiliklə oynammaq lazım deyil, çünki o zaman beynin deyil, hisslərin qərar verir və hisslər həmişə doğru qərar vermir.
İndi mən hər gün, xüsusən də gecə növbələrində, telefonumu götürüb bir az oynayıram. Bu, mənim üçün bir rituala çevrilib, necə ki əvvəllər gecə saat üçdə darıxırdım, indi həmin saatlarda özümü məşğul edirəm, beynimi işlədirəm, vaxtı maraqlı keçirirəm. Çox vaxt uduzuram, bəzən qazanıram, amma ən əsası odur ki, mən bu prosesdən zövq alıram və heç vaxt ailəmə, işimə zərər vermirəm. Bu oyunlar mənə təkcə pul qazandırmır, həm də beynimi işlədir, yaddaşımı gücləndirir, çünki müxtəlif oyunlar var, hər birinin öz qaydası var, onları yadda saxlamaq lazımdır, strategiya qurmaq lazımdır. Mən özümü bir növ gənc hiss edirəm, elə bil ki, yenidən universitetə gedirəm, yeni bir fənn öyrənirəm, sadəcə bu dəfə sinif yoldaşlarım yoxdur, müəllim də mən özüməm. Bir dəfə iş yoldaşım Ramil məndən soruşdu ki, Nurlan, sən son vaxtlar dəyişmisən, nə olub? Mən güldüm və dedim ki, heç nə, sadəcə özümə bir hobbi tapmışam. O soruşdu ki, nə hobbi, mən də dedim ki, onlayn oyunlar, bir platformada oynayıram, mostbet mobil deyilən bir yerdə. O əvvəlcə tərəddüd etdi, sonra dedi ki, mən də eşitmişəm, amma qorxuram. Mən ona dedim ki, Ramil, qorxmaq yaxşıdır, amma həddi bilmək daha yaxşıdır, mən heç vaxt itirdiyimdən artıq xərcləmirəm, mən həmişə qazandığımı bir kənara qoyuram, əgər sən də belə etsən, heç nə olmaz.
Bir gün elə oldu ki, ard-arda bir neçə gün uduzdum və özümü çox pis hiss etdim, hətta bir anlıq düşündüm ki, bəlkə bu işi tamamilə dayandırım. O günlərdə anama zəng etdim və dedim ki, ana, mən bir neçə gün pis keçirdim, pul itirdim. O dedi ki, oğlum, sənə demədim, bu işlər təhlükəlidir? Mən dedim ki, ana, itirdiyim pul elə böyük deyildi, sadəcə otuz manat idi, amma mənim üçün məsələ pul deyil, məsələ odur ki, mən özümü idarə edə bilmirəm. O bir az susdu, sonra dedi ki, Nurlan, sən mənim oğlumsan, sən həmişə ağıllı olmusan, özün qərar ver, amma unutma ki, həyatda hər şeydə balans olmalıdır. O sözlər mənə çox təsir etdi və mən özümə söz verdim ki, heç vaxt həddi aşmayacam, heç vaxt ailəmi unutmayacam, heç vaxt bu oyunu həyatımın mərkəzinə qoymayacam. O gündən sonra mən daha diqqətli oldum, hər gün limit qoydum, hər həftə öz hesabatımı yoxladım və gördüm ki, əgər ağıllı oynasam, bu, həqiqətən də sadəcə bir əyləncədir, başqa heç nə.
Bu gün mən geriyə baxıram və düşünürəm ki, bəlkə də bu, sadəcə bir təsadüf idi, bəlkə də heç nə olmayacaqdı, əgər Ramin mənə o mesajı yazmasaydı, əgər mən o axşam telefonu götürməsəydim, əgər o iyirmi manatı qoymasaydım. Amma oldu və mən bundan şikayət etmirəm, əksinə, şükür edirəm, çünki bu təcrübə mənə çox şey öyrətdi. Birincisi, səbir, çünki hər şeyin öz vaxtı var, tələsmək heç vaxt yaxşı nəticə vermir. İkincisi, özünü idarə etmək, çünki hər şeyin həddi var, həddi aşanda həzz əzaba çevrilir. Üçüncüsü, həyatın kiçik anlarından zövq almaq, çünki bəzən ən böyük sevinc sadəcə gözləmə anında olur. Və nəhayət, mən öyrəndim ki, gecə növbəsində oturmaq o qədər də pis deyil, əgər sənin yanında telefonun varsa və sən özünə maraqlı bir məşğuliyyət tapmısansa. Mən bu məşğuliyyəti tapdım və bu, mənə təkliyimi unutdurdu, mənə gecələrimi maraqlı etdi, mənə yeni bir həyəcan verdi və mən bu həyəcandan zövq alıram. Sonda sizə bir şey demək istəyirəm: həyat çox qısadır və onu darıxdırıcı keçirmək axmaqlıqdır, xüsusən də gecə növbəsində, xüsusən də tək qalanda. Əgər siz də mənim kimi gecələri oyanıq qalırsınızsa, bəlkə bir cəhd edəsiniz, bəlkə özünüzə bir hobbi tapasınız, bəlkə yeni bir dünya kəşf edəsiniz. Amma unutmayın, hər şeydə olduğu kimi, burada da əsas şey balansdır. Özünüzə limit qoyun, əylənin, qazanın, itirin, amma heç vaxt həyatınızın digər sahələrini unutmayın, çünki ən böyük uduş, əslində, sağlam və xoşbəxt bir həyatdır. Mən bunu iyirmi doqquz yaşımda, gecə növbəsində, telefon ekranının işığında öyrəndim və bu gün özümü hər zamankından daha yaxşı hiss edirəm. Ümid edirəm ki, siz də öz yolunuzu tapacaqsınız, istər oyunlarda, istər həyatda, istərsə də hər ikisində. Uğurlar!
dpboss kalyan dpboss matka result
