- このトピックは空です。
-
投稿
-
This post creates a thoughtful and welcoming atmosphere for discussion thanks to its easy-to-follow wording and easygoing conversational style throughout.
Tunda soat ikkida, balandlikdagi qorovul kulbasida, choynak qaynayapti. Derazadan pastda shahar chiroqlari — uzoqda, mayda, go’yo kimdir yerni yulduzlar bilan sepib chiqqan. Stol ustida termos, bir burda non, konserva go’shti, va yonida eski radio — faqat shiqillaydi, hech qanday stansiya tutmaydi. Kechasi sovuq. Kiyimim ostida ikki qavat ko’ylak, qo’limda qo’lqop, lekin barmoqlar baribir muzlaydi. Men bu yerda o’n yildan beri ishlayman. Kechani kuzataman, har soatda aylanaman, jurnalga yozaman. Ba’zi kechalar jim, ba’zi kechalarda itlar hurishadi, ba’zida yosh juftliklar keladi, mashina oynasini bug’laydi, men esa chiroqni yonlariga qaratib, “ketyapman” degandek qarab qo’yaman. Ular ketadi. Men yana yolg’iz qolaman.
Bu ishning yaxshi tomoni — hech kim seni bezovta qilmaydi. Yomon tomoni — o’zing bilan ko’p qolasan. O’n yil ichida men o’zim bilan gaplashishni o’rgandim. Ba’zan xotinimga qo’ng’iroq qilaman, u uxlab qolgan bo’ladi, men indamay qo’yaman. Ba’zan kitob o’qiyman, lekin chiroq kam, ko’zlar charchaydi. Ko’pincha shunchaki o’tiraman, choy ichaman, derazadan qarayman. O’sha kechalarning birida negadir telefonni oldim. Barmog’im ekranda surildi, e’lon chiqdi. Yorqin, shovqinli, lekin men uni o’chirmadim. Nega o’chirmadim, hozir ham bilmayman. Balki charchagan edim, balki o’sha kecha juda jim edi, balki shunchaki qiziqib qoldim.
Keyingi kunlari men o’sha sahifaga qaytdim. Sekin-asta, ehtiyotkorlik bilan. Bir kuni kechqurun, smenaga kirishdan oldin, uyda o’tirib, telefonni oldim va bir joyda vavada kazino ko’zgu bugun degan yozuvga ko’zim tushdi — bu meni hayratlantirdi, chunki qorovul kulbasining derazasi ham go’yo ko’zgu: kechasi o’zingni ko’rasan, kunduzi osmonni. Negadir bu meni xotirjam qildi. Kirib ko’rdim, ro’yxatdan o’tdim, o’zimga chegara qo’ydim: oyiga faqat shuncha, bas. Katta pul tikmadim, chunki katta pul men uchun uy — unga tegish mumkin emas.
Birinchi kun yutmadi. Ikkinchi kuni ham. Uchinchi kuni men o’zimga kulib qo’ydim: “Hoy, chol, bu narsa senga emas, sen choy ich, jurnal yoz.” Telefonni stolga qo’ydim, termosni to’ldirdim, aylanaga chiqdim. Kechasi sovuq edi, yulduzlar ko’p edi. O’sha hafta men o’sha sahifani ochmadim. To’rtinchi kuni ochdim. Va o’sha kuni, o’sha jim kechada, radio shiqillab turganida, hisobimda kutilmagan narsani ko’rdim — kichik yutuq. Katta emas, lekin men uchun katta edi, chunki o’sha hafta xotinim kasal bo’lib qolgandi, dorilar qimmat, va men o’zimni ahmoq his qilardim. O’sha raqam menga “sen hali ham borisan” degandek tuyuldi. Ahmoqlik, bilaman. Lekin shunday bo’ldi.
Keyin bir voqea bo’ldi. Bir kuni smenada mashinamning oynasi yorilib qoldi — kimdir tosh otgan, yoki shunchaki sovuqdan yorilgan, bilmadim. Ertalab uyga qaytdim, oyna yorilgan, ichkariga sovuq kiradi, va men o’sha kunni oynani yopish bilan o’tkazdim, skotch, karton, nima topsam. O’sha kuni kechqurun smenaga kechikdim, mudir jahli chiqdi, men indamadim. Uyga qaytib, telefonni oldim, va yana o’sha joyda vavada kazino ko’zgu bugun degan yozuvga ko’zim tushdi — bu safar u menga boshqacha tuyuldi, go’yo men o’zimni yig’ib olishim uchun bir eshik edi. Kirdim, o’ynadim, va o’sha kuni yana yutdim. Katta emas. Lekin men o’sha kecha, stol ustidagi sovuq choy bilan o’tirib, negadir kulib yubordim. Xotinim uyqudan uyg’onib, “nima bo’ldi?” dedi. Men “hech narsa, shunchaki charchadim” dedim. Lekin ichimda nimadir yumshagan edi.
Endi men bu narsaga boshqacha qarayman. Men o’zimni omadli deb hisoblamayman, yo’q. Men shunchaki kechasi, kulbada, biroz o’ynaydigan odamman. Hech qachon uy pulini, hech qachon xotinimning dorilariga ajratilgan pulni tikmayman. Faqat o’zimning mayda pulimdan. Va agar yutsam — yaxshi, yo’qotsam — hech narsa bo’lmagan. Bu mening hayotimni o’zgartirmadi, lekin menga bir narsani o’rgatdi: yolg’izlikdan qo’rqmaslikni. Ilgari kechasi uzoq davom etardi, men soatga qarardim, tezroq tong otsin derdim. Endi esa jimlikda ham o’zim bilan qolishni o’rgandim. Balki chol bo’lib qoldim, balki charchadim, balki shunchaki o’zimni tutishni o’rgandim. Men bir marta o’sha vavada deb ataladigan narsani sinab ko’rdim, va u meni aldamadi. Balki omadim keldi, balki vaqtim keldi. Lekin men hech qachon “bugun albatta yutaman” deb o’ylamayman. Men shunchaki “bugun biroz o’ynayman” deb o’ylayman. Va bu farq katta.
Rostini aytsam, men bir marta “bu nima, aldamaydimi” deb o’ylaganman. Hamkasbim, kunduzgi smenadagi yigit, bir kuni dedi: “Aka, o’sha narsalarga ishonmang, hammasi qo’g’irchoq.” Men indamadim. Lekin keyin o’zim ko’rdim: bu yerda hamma narsa ochiq, hech kim hech narsani yashirmaydi, faqat odam o’zini tuta bilishi kerak. Va men o’zimni tuta oldim. Balki bu mening eng katta yutug’im — pul emas, balki o’zimni tuta olganim.
Hozir kechasi yana ikki. Balandlikdagi qorovul kulbasi. Choynak qaynayapti. Derazadan pastda shahar chiroqlari — uzoqda, mayda. Stol ustida termos, bir burda non, konserva go’shti, va yonida eski radio — faqat shiqillaydi. Telefon yonimda. Ertaga yana smena, yana aylana, yana jurnal. Va men o’sha oynadagi aksimga qarab jilmayaman. Balki bu jilmayish o’zimga emas, o’sha jim kechalarga, o’sha kichik yutuqqa, o’sha “sen hali ham borisan” degan gapga. Hayot — bu katta va kichik narsalar aralashmasi, va men o’rtasini topdim.
